altahrir, news of Islam, Muslims, Arab Spring and special Palestine

A site of KhamakarPress ©

Archive for the ‘Redactie’ Category

UNRWA: 40,000 Palestinians in Gaza suffer from diabetes

leave a comment »

GAZA, (PIC)– 40,000 Palestinians in Gaza Strip suffer from diabetes, half of them are women, UNRWA said in a new report issued On the occasion of World Health Day. The Gaza Strip is an environment where malnutrition and infectious diseases can coexist with non-communicable health conditions such as obesity, hypertension and diabetes. Forced urbanization, over-crowding and the related psychosocial stress can aggravate these diseases, the report said. According to the UNRWA health programme in Gaza, in 2015, approximately 12.2 per cent of Palestine refugees aged 40 years or more were suffering from diabetes.  In total, the UNRWA health programme in Gaza reported 16,889 male and 23,118 female Palestine refugee diabetes patients in 2015. Through the provision of basic health care in its health centres, as well as regular awareness sessions for the community, UNRWA is working towards Sustainable Development Goal 3 – good health and well-being – which calls for the reduction of premature death from non-communicable diseases, including diabetes, by 30 per cent by 2030. According to the World Health Organization (WHO), the number of people living with diabetes globally has almost quadrupled since 1980 to 422 million adults, with most living in developing countries.

(Source / 29.04.2016)

Written by altahrir

April 29, 2016 at 9:14 pm

Posted in Zorg / Health

Tagged with ,

Israël executeert zwangere vrouw

leave a comment »

By Engelbert Luitsz                    ©                   (www.alexandrina.nl/?p=4426)

Maram_Ibrahim-e1461800901749

Het is betrekkelijk rustig in Israël de laatste weken. Als we tenminste alleen naar de extreme vormen van geweld kijken. Een bewusteloze Palestijnse man die op straat lag werd door zijn hoofd geschoten. De dader wordt door een deel van de Israëlische bevolking als een held vereerd. Er kwam een 12-jarig meisje vrij dat 75 dagen lang had vastgezeten in een Israëlische gevangenis. Ik ben niet op zoek gegaan naar een verslag van wat ze heeft meegemaakt, maar de lege blik in haar ogen zegt voldoende. Martelingen, ook van kinderen, en seksueel misbruik komen veel voor bij niet-joodse gevangenen.

gevangen_meisjeHet 12-jarige meisje Dima na haar vrijlating na 75 dagen in een Israëlische cel.

Een internationaal bekende Palestijnse astrofysicus werd opnieuw gearresteerd, om maar weer eens te laten zien dat men in Israël overal lak aan heeft. Een circusartiest, pedagoog en steun voor de getraumatiseerde Palestijnse kinderen zit nog steeds in hechtenis. Zonder aanklacht, zonder advocaat of proces.

En er werd een zwangere vrouw van 24, moeder van twee kinderen, met haar broer van 16 geëxecuteerd.

zwangere_moeder_vermoord_israel

Maram Salih Hassan Abu Ismail was op weg naar een ziekenhuis in Jeruzalem voor een test vanwege haar zwangerschap. Ze had een pasje ontvangen, want bewegingsvrijheid zit er niet in voor Palestijnen. Maar Maram was daar nieuw en liep op een weg waar ze niet behoorde te zijn volgens de bezetters. Bovendien sprak ze geen Hebreeuws, dus ze begreep niets van het geschreeuw van een paar soldaten. Ze werd daarop vanaf grote afstand neergeschoten. Toen haar broertje haar wilde helpen werd ook hij neergeschoten. Daarna kwamen de soldaten naderbij en vuurden volgens getuigen nog zo’n 15 kogels af op de twee hulpeloze mensen. Hier zullen de soldaten nog wel over berispt kunnen worden. Wanneer je iemand met kogels doorzeeft zijn de organen doorgaans niet meer verhandelbaar. De voorkeursprocedure is een schot door het hoofd, zodat de rest van het lichaam intact blijft. Maar wellicht waren dit beginnende fascisten die de executie als een oefening zagen.

377628C

Na de moorden werden er naar goed Israëlisch gebruik een paar messen neergelegd, waarmee de woordvoerder weer een passend verhaal kon maken. Dat er af en toe video’s opduiken die de leugens van de bezetter onderuit halen is geen belemmering om gewoon door te gaan met een beleid van liegen en bedriegen.

De arrogantie beperkt zich niet tot Palestina, ook in de Verenigde Staten en Engeland wordt iedereen die zich kritisch uitlaat over Israël belaagd en indien mogelijk uit zijn of haar functie gezet. En ook het plan van Frankrijk om opnieuw tot vredesbesprekingen te komen werd van de tafel geveegd. Maar ondertussen werd er wel weer meer geld geëist van de Amerikaanse belastingbetaler om precies die lobbygroepen in stand te houden die deze ellende mogelijk maken.

t-shirt israel twee voor de prijs van een

T-shirt van Israëlische sluipschutters met de opdruk “Twee voor de prijs van één”, met een afbeelding van een zwangere Palestijnse vrouw. Ze zijn er in ieder geval duidelijk over.

Er is al vaak gewaarschuwd voor het zionistische fascisme. De kiem van het ultra-nationalisme was al duidelijk geworden na het eerste Zionistische Congres in 1897, maar de ontwikkelingen in de 20e eeuw hebben het wezen van de beweging naar de achtergrond gedrongen, daarbij geholpen door een zeer efficiënte en machtige propagandamachine. Er is echter te weinig aandacht voor een simpel feit: wanneer iedereen het er uiteindelijk over eens is dat we hier met een vorm van fascisme te maken hebben is het veel te laat. Hoe langer er tijd wordt gerekt met semantische acrobatiek over wat termen als fascisme, Apartheid, bezetting, etnische zuivering, genocide, moord en oorlogsmisdaden precies betekenen, hoe kleiner de kans dat we nog kunnen terugkeren tot een menswaardige samenleving. Het menselijke vermogen tot het begaan van wreedheden is niet veranderd in de afgelopen duizenden jaren, de technologie van de dood echter wel.

Written by altahrir

April 29, 2016 at 9:10 pm

Posted in Engelbert Luitsz

Tagged with

Gaza still clearing rubble from 2014 war

leave a comment »

A Palestinian schoolgirl walks past the remains of a house, destroyed during 2014 war, as she returns to her home in the northern Gaza Strip, Feb. 10, 2016

GAZA CITY, Gaza Strip — June 2016 is the deadline set by the United Nations Development Programme (UNDP), in collaboration with the Palestinian Ministry of Public Works and Housing, to complete the removal of the rubble from buildings destroyed in 2014 during the Israeli war on Gaza. The United Nations Relief and Works Agency (UNRWA) estimates that 141,000 homes were completely or partially damaged, in addition to dozens of institutions, industrial installations and government buildings.

Mufeed al-Hasayneh, minister of public works and housing, told Al-Monitor that 97% of the rubble from the homes destroyed has been removed. The remaining rubble is from large buildings, such as the so-called Italian tower in the center of Gaza City, the Awda food factory in central Gaza and the Zu’rob Tower in Rafah.

Hasayneh said that the project would cost some $14 million. Of that amount, the United States has provided $10 million, and other donors, including Sweden, contributed $3.2 million.

Omran al-Kharroubi, manager of the UNDP’s Rubble and Debris Removal project, told Al-Monitor that an estimated 1.1 million tons of rubble have been removed to allocated areas east of Rafah, in southern Gaza, and to Johr al-Deek, east of Gaza City. The rubble collected will be recycled and reused for infrastructure projects.

“The crews that worked on the ground to remove the rubble have faced numerous obstacles during their work, including the presence of suspicious objects in buildings,” Kharroubi said. “International explosive specialists removed 3,000 suspicious objects, including unexploded ordnance.”

Kharroubi added, “Other obstacles we faced involved the removal equipment required. Israel has allowed the entry of only three pieces of equipment out of a large list, following a request submitted a year ago. This forced the workers to use old and dilapidated equipment, thus delaying the project’s completion.”

A project to recycle and reuse the rubble, also funded by the UNDP, has begun, Kharroubi said, with 150,000 tons of rubble thus far having been crushed.

Osama Kahil, head of the Palestinian Contractors Union, told Al-Monitor that 40 to 50 Palestinian construction companies are participating in the rubble removal under UNDP supervision. Kahil said that about a month ago the union sent a request to Israel to import spare parts and equipment for rubble removal and to erect new buildings, but so far they have not received an answer.

“Israel claims that equipment such as bulldozers and diggers has dual uses, meaning that it can be used to remove and build buildings in addition to building military tunnels into Israel by the Palestinian resistance,” said Kahil.

Mahmoud Jehjouh and Sons, a contracting and general trading firm, submitted a bid of $550,000 to remove some of the rubble in Gaza City. The company director, Maher Jehjouh, told Al-Monitor that the UNDP program trained about 60 of his workers before the project got underway.

“Our company was able to fully remove the rubble of about 150 houses in Gaza City,” said Jehjouh. “We removed thousands of tons of rubble. The UNDP requires that extracted cement blocks not exceed 50 x 50 centimeters so that they can be crushed and converted into usable materials. We were given seven months to finish the job, but we finished it in five.”

Baha al-Agha, general director of the Environmental Protection Department, told Al-Monitor that the project has several environmental benefits because it involves a lot of recycling. Agha explained that his department, in collaboration with the UNDP and the Energy Authority, inspect the rubble to make sure that it is free from radiation that can harm people and the environment.

It will take Gaza one and a half years, with international assistance, to remove all the rubble from the war. The question now is when the reconstruction process will be finished. The process is proceeding very slowly, with $5.4 billion in pledges still outstanding. Only 3,000 houses have been constructed, during the wait for financial assistance arrive and pressure on Israel to allow the entry of construction materials. Last year Oxfam estimated that at the current rate, Gaza’s reconstruction will take 100 years due to inadequate funding and ongoing siege.

(Source / 21.04.2016)

Written by altahrir

April 21, 2016 at 8:51 pm

Posted in Zorg / Health

Tagged with ,

Palestinian hunger-striker’s health takes turn for worse

leave a comment »

AL-KHALIL, (PIC)– The health status of the Palestinian detainee Sami Janazra, 43, has remarkably deteriorated after 48 days of ongoing hunger strike in the Israeli Negev desert jail. Speaking in an exclusive statement to the PIC, Janazra’s wife expressed concern over his exacerbating health status. She added that her husband has started suffering frequent fainting after he fell off his bed in the prison cell and was taken to hospital.  The lawyer was informed that Janazra might be moved to hospital in the coming hours.  Prisoner Janazra, from al-Khalil, to the south of the occupied West Bank, spent seven years in Israeli jails in separate arrests before being detained administratively on November 15, 2015 which made him declare an open-ended hunger strike 48 days ago.

(Source / 21.04.2016)

Written by altahrir

April 21, 2016 at 10:18 am

Posted in Zorg / Health

Tagged with ,

Palestine to send medics, aid to Ecuador after deadly earthquake

leave a comment »

A medic cleans a wound caused by a tear gas canister that hit the leg of an older protester on Oct. 13, 2015

RAMALLAH (Ma’an) — A Palestinian medical team will leave the occupied West Bank on Monday to help victims of a deadly earthquake in Ecuador, the Palestinian Ministry of Health said.A powerful earthquake of a magnitude of 7.8 hit the South American country on Sunday, killing at least 77 people and injuring hundreds.Health Minister Jawad Awwad said in a statement that he had received instructions from Palestinian President Mahmoud Abbas to send medics and medical equipment to Ecuador.Awwad added that the Ministry of Health arranged with the Ministry of Foreign Affairs to facilitate the departure of a team of medics as well as medicines and medical equipment on Monday.Meanwhile, Palestinian Foreign Minister Riyad al-Maliki said a team of 15 Palestinian emergency and disaster medics would leave for Ecuador on Monday.Al-Maliki added that Palestine and Ecuador have always shared a strong bond and been supportive of one another. Despite its limited resources and capabilities, Palestine would always try to help other countries hit by calamities, he added.

(Source / 17.04.2016)

Written by altahrir

April 17, 2016 at 4:00 pm

Posted in Zorg / Health

Tagged with ,

Nationalistische mythen van het zionisme

leave a comment »

By Engelbert Luitsz          ©           (www.alexandrina.nl/?p=4418)

Gaza 2014

1948 of 2014, de beelden zijn identiek. Palestijnen die hun schamele bezittingen oppakken, omdat ze geen woning meer hebben.

Het nationalisme

De wortels van het joods nationalisme in het moderne Israël liggen niet in het historische Israël of Judea, maar in Babylon. In de vijfde eeuw voor Christus werd een groot deel van de joden door de Babyloniërs naar Babylon overgebracht. In de mythologie wordt deze “ballingschap” als een zwarte bladzijde gezien, in werkelijkheid hadden de meeste joden het daar aanmerkelijk beter dan in het primitieve Jeruzalem. Sommigen kregen hoge posities binnen de regering en er was vrijheid van godsdienst. Ook de financiële wereld, hoe eenvoudig ook in die tijd, lag voor hen open. De Franse econoom Jacques Attali schrijft in zijn cultuurgeschiedenis van het joodse volk “De joden, de wereld en het geld” bijvoorbeeld:

In de archieven van een van de allereerste kredietinstellingen ter wereld – het “Huis Murashu” in Nippoer, dat via erg eenvoudige technieken van aandelen in de winst landbouw en handel financiert – heeft men de namen gevonden van zeventig joodse geldschieters en contracten die door evenveel joodse als Babylonische zakenlui zijn ondertekend.

Een kleine groep joden nam hier echter geen genoegen mee. De open en tolerante samenleving maakte het onmogelijk een exclusief joodse theocratie te stichten. Toen zo’n vijftig jaar later de Perzen Babylon veroverden en Cyrus II de Grote het de joden toestond terug te keren naar Judea, maakte die groep daar dankbaar gebruik van. Ondertussen hadden ze daar al veel van hun belangrijkste geschriften vervaardigd, zodat ze een basis hadden om in Judea te doen wat in Babylon niet mogelijk was geweest.

Maar waarom hield deze elite zo vast aan een identiteit die lang niet door alle joden werd gedeeld en ook niet een reactie was op discriminatie of vervolgingen? De filosoof Bertrand Russell legt in zijn “Geschiedenis der westerse filosofie” uit dat het te maken heeft met het monotheïstische geloof in een almachtige God. Als alles de wil van God is, kan een ballingschap niets anders zijn dan een straf voor verkeerd gedrag.

Als Jahwe almachtig was en de joden zijn eigen volk waren, kon hun lijden slechts worden verklaard uit hun slechtheid. Men ging uit van het idee van de vaderlijke kastijding: de joden moesten door straf worden gelouterd. Onder invloed van deze opvatting ontwikkelden zij tijdens de ballingschap een orthodoxie, die veel strenger en exclusief-nationalistischer was dan zij ooit hadden gekend toen zij nog onafhankelijk waren.

Het leven in een open samenleving maakte deze mensen dus juist fundamentalistisch, zoals we tegenwoordig zouden zeggen. De eerste slachtoffers van die nieuwe houding waren de joden die waren achtergebleven in Judea. Deze hadden een normaal contact met de buurvolken, er was handel, er werd getrouwd, kortom het leven zoals we dat graag zien. Hier maakten deze orthodoxe joden resoluut een eind aan. Gemengde huwelijken werden ontbonden en kinderen uit die huwelijken werden net als iedereen die niet als jood werd gezien, de stad uitgejaagd.

De nieuwe leer was in Babylon opgesteld, maar ze presenteerden zich tegenover de bevolking van Judea alsof zij de enige ware leer verkondigden en alsof die leer van godsverering altijd zo veeleisend was geweest. Zij maakten de achterblijvers wijs dat zij het waren die van het rechte pad waren afgedwaald. Historisch gezien klopte daar niets van, maar ze hadden de macht hun wil op te leggen aan de lokale bevolking. Het is een kwestie die vandaag de dag nog speelt in Israël (dat op historisch-ideologische gronden beter Judea zou kunnen heten). Ook Simon Schama ontkomt er niet aan om in zijn “De geschiedenis van de joden” deze cruciale ommekeer te benoemen.

Voor het eerst (maar niet voor het laatst) weerklonk het debat over ‘wie is een jood’, waarmee Ezra een grootscheepse en meedogenloze schifting lanceerde van degenen die beschouwd werden als besmet door ‘uitheemse’ cultussen.

Ook in 2016 is het in Israël niet mogelijk voor een jood om met een niet-jood te trouwen en ook nu wordt door sommige orthodoxe joden (met, als het zo uitkomt, steun van seculier rechts) jacht gemaakt op het Reformjodendom, de meer liberale joden (en uiteraard op alles wat seculier, multicultureel en “links” is). De ontwikkeling van het moderne Israël heeft gezorgd voor een soort mengvorm waarbij de staat met z’n symbolen voor een deel de functie van de religie heeft overgenomen. En dat noemen we (ultra)nationalisme.

De diaspora

De verspreiding van joden over de wereld was al aan de gang voordat het judaïsme een geformaliseerde religie werd. De volgende stap om het idee van een volk dat verbannen is in stand te houden werd mogelijk gemaakt door de Romeinen. Het waren ook hier niet “de joden” die verantwoordelijk waren voor de ontwikkelingen, maar met name een groep fanatici die bekend staan als de Zeloten. De naam zeloot is nog steeds bekend als iemand met een overdreven (geloofs)ijver, maar in die tijd leken ze meer op de moderne “rebellen” van IS. Zij waren het die opstanden tegen de Romeinen begonnen, wat in het jaar 70 leidde tot de val van Jeruzalem. De Zeloten keerden zich meedogenloos tegen joden die voorstander waren van diplomatie en onderhandeling. Ook dat zien we tweeduizend jaar later terug bij de zionistische terreurgroepen in Palestina die het vaak op joden gemunt hadden die in hun ogen te tolerant waren. De moord op Yitzhak Rabin in 1995 door een joodse extremist past ook in die traditie.

De diaspora of verstrooiing is een mythe. Er waren wel perioden waarin er op grote schaal door oorlog of opstand joden werden verdreven, maar nooit allemaal. Bovendien hadden talloze joden om uiteenlopende redenen zelf al besloten verder te kijken. Nieuwsgierigheid naar andere oorden, handel en onvrede met de orthodoxe terreur binnen het jodendom bijvoorbeeld. Daarnaast waren er perioden dat er buiten Palestina ook intensief nieuwe joden werden geworven (zie bijvoorbeeld Shlomo Sand: The Invention of the Jewish People). Toch worden de afstammelingen van deze mensen meegenomen in het begrip “ballingschap” dat nog steeds een belangrijk onderdeel is van de joodse identiteit. Anders zou Israël immers niet hoeven te bestaan.

Eind dit jaar verschijnt er eindelijk een Nederlandse vertaling van Oswald Spenglers klassieker “De ondergang van het Avondland“. Zijn organische visie op beschavingen die opkomen en weer ten onder gaan heeft hem het epitheton cultuurpessimist opgeleverd. Hij ontkende dat zelf, hij beschreef alleen processen, zonder daar een waardeoordeel aan te koppelen. De twee delen verschenen in 1918 en 1922, dus op het moment dat het politiek zionisme na de Balfour-declaratie van 1917 en dankzij de Britten vaste voet aan de grond kreeg in Palestina. Spengler heeft het ook kort over het zionisme:

De verwoesting van Jeruzalem had slechts betrekking op een zeer klein deel van de natie, een deel dat bovendien spiritueel en politiek het minst van belang was. Het is niet waar dat het joodse volk sinds die dag in de “diaspora” heeft geleefd, want het leefde al sinds eeuwen (net als de Perzen en anderen) op een manier die onafhankelijk was van een eigen land.

De toevoeging “Het is niet waar dat..” lijkt er op te duiden dat hij hier ingaat tegen een heersende opvatting. En ook al is er sindsdien door het werk van talloze historici en archeologen aangetoond dat Spengler hier volkomen gelijk heeft, als cultureel erfgoed blijft de mythe van de “diaspora” toch een rol spelen.

Het meest morele leger ter wereld

De documentaire Censored Voices gaat over getuigenissen van soldaten na de Juni-oorlog van 1967. Deze oorlog wordt ook wel de Zesdaagse Oorlog genoemd, een verwijzing naar het Bijbelse verhaal van de schepping. Op de zevende dag kunnen we uitrusten want dan is de klus geklaard. Iedereen weet dat het sindsdien alleen maar erger is geworden, maar dit religieuze concept trok veel orthodoxe twijfelaars over de streep. De opnames, die onder anderen door Amos Oz werden gemaakt, werden door de legerleiding gecensureerd. Vorig jaar werden ze dan eindelijk voor een groot publiek beschikbaar gesteld. De documentaire werd zelfs op het prestigieuze Sundance Festival getoond. In 1967 werden er nog eens meer dan 200.000 Palestijnen verdreven, slechts 20 jaar na de Nakba, dus voor velen was dit al de tweede keer in hun leven.

Het zal niemand verbazen dat de verhalen van de soldaten helemaal geen blijk geven van een bijzondere vorm van moraliteit. Het was al genoegzaam bekend hoe het Israëlische leger in 1948 had opgetreden, waarbij moorden, verkrachtingen, plunderingen en verwoestingen niet geschuwd werden. In 1949 had S. Yizhar de novelle “Khirbet Khizeh” gepubliceerd, waarin de ik-persoon, een Israëlische soldaat, verslag doet van de ontruiming van een Palestijns dorp. Het boekje beschrijft slechts een detail van de Palestijnse exodus, maar zo indringend geschreven dat het nog steeds indruk maakt. In Israël was het een bestseller, maar het duurde tot 2008 voordat er een Engelse vertaling kwam. Dat had ongetwijfeld te maken met de psychologie, de gewetenswroeging waarmee ook een schrijver als Amos Oz graag koketteert. Dan zeg je eigenlijk: ja, het is erg wat er is gebeurd, maar zo slecht zijn wij toch ook niet, want we worstelen ermee. Het probleem is natuurlijk dat het tot op de dag van vandaag doorgaat, dus hoe lang kun je je nog blijven verschuilen achter je geweten?

Het is juist om die reden dat men concepten als “het meest morele leger” of “de zuiverheid der wapenen” ging inzetten. Zoals we boven zagen bij de religieuze interpretatie van de verbanning naar Babylon zien we ook hier hoe een afwezigheid van universele ethiek leidt tot het “goedpraten” van dat wat er gebeurt. Alles is de wil van God, dus we hoeven ons alleen maar af te vragen waarom dit gebeurt, niet of het goed of slecht is. God wil dat het volk terugkeert naar zijn land. Dat is een nobel streven en dus heiligt het doel de middelen. Het is daarnaast ook van groot belang dat de soldaten zelf het gevoel hebben dat het goed was wat ze deden, zodat ze niet wakker liggen van de gruwelen die ze hebben aangericht. Die gruwelijke details die S. Yizhar bewust vermijdt kwamen later dankzij historici als Ilan Pappe en Benny Morris toch bij een groot publiek terecht en die kregen dan ook een veel minder enthousiast onthaal.

Het blijft schipperen. Wat kan men laten zien om de indruk te wekken dat we met een democratie te maken hebben, of dat er vrijheid van meningsuiting bestaat, zonder dat het joodse karakter van de staat wordt geschaad? Een interessant voorbeeld is een recent artikel van Amir Oren voor Haaretz, getiteld The truth about the Israel Defense Forces, ‘the world’s most moral army’. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat de Engelse versie veel korter is dan de Hebreeuwse, tot wel 40%. Wat is er weggelaten en waarom? Het artikel is een reactie op de uitspraken van een hoge militair die het had over de menswaardigheid en de zuiverheid der wapenen binnen het Israëlische leger, gerelateerd aan de joodse erfenis. Niet alleen maakt Oren gehakt van die onzin, hij wijst er nog eens op dat we ons niet moeten beperken tot de bezetting om te begrijpen waar de steeds extremistischer houding ten opzichte van de Palestijnen vandaan komt.

In werkelijkheid was het de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948-49 waarmee de catalogus van moord, verkrachting, plundering, minachting voor menselijk leven – ook voor Israëlisch leven – werd gelanceerd, gevolgd door de oorlogen van 1956 en 1967. Er bestaat geen eenduidige “joodse moraal”. Er bestaat geen gruweldaad waar joden zich niet aan schuldig hebben gemaakt, ook al was het in mindere mate dan anderen qua aantallen en omvang.

Twee zaken komen voortdurend terug: de (militaire) censuur en het feit dat (oorlogs)misdadigers zelden serieus bestraft worden als ze joods zijn en het om daden gaat die gericht zijn tegen Palestijnen. Het gevaar van die censuur is onder andere dat soldaten soms op een missie worden gestuurd zonder te weten dat ze met mensen te maken krijgen die een diepe haat tegen hen koesteren vanwege iets wat een andere soldaat heeft gedaan. Daarmee zet Israël de levens van de eigen mensen op het spel. Het Israëlische leger is uiteraard “niet slechter en niet beter” dan welk ander leger dan ook. Maar mensen zullen dat wel aanvoelen en dan werkt een vaak agressieve propaganda om iedereen te doen geloven dat het Israëlische leger anders zou zijn juist averechts.

Richard Silverstein benoemt deze mythe over het leger ook in zijn uitvoerigebespreking van de documentaire Censored Voices.

Het neemt direct z’n toevlucht tot geweld en probeert meteen daarna de eigen daden als defensief en noodzakelijk voor het voortbestaan van de staat voor te stellen. Dat is de zionistische mythe van eeuwig slachtofferschap en existentiële noodzaak.

Samenleven

Een logisch gevolg van een nationalistische ideologie is dat je het volk moet wijsmaken dat samenleven met de “ander” niet mogelijk is. Het is dan ook niet prettig voor de hardliners onder de zionisten wanneer een Israëlische hoogleraar een boek schrijft over hoe joden en Arabieren het prima konden vinden totdat zionisme en Arabisch nationalisme roet in het eten gooiden. Het boek van de universiteitsdocent Menachem Klein, “Lives in Common: Arabs and Jews in Jerusalem, Jaffa and Hebron”, verscheen enkele jaren geleden in het Engels en nu is er ook een Hebreeuwse vertaling. Vandaar dat er een uitgebreide bespreking verscheen op de website van het bloggerscollectief +972 door de Israëlische activist Noam Rotem.

Het boek beschrijft een periode aan het eind van de 19e en het begin van de 20e eeuw. Citaten zijn uit Rotems recensie, niet uit het boek.

Toen het Ottomaanse Rijk, dat indertijd over Palestina heerste, tegen het eind van de 19e eeuw z’n macht begon te verliezen begon er een nieuwe, lokale identiteit te ontstaan uit de gedeelde levenservaringen van joden en Arabieren. Deze identiteit, die boven de religies stond, werd gedeeld door moslims, joden en christenen.

Het was een organische samenleving, niet gebaseerd op een overkoepelende ideologie of een duidelijk politiek programma. Bovendien was het een voornamelijk agrarische samenleving, zonder eigen leger of politiemacht en dus ook zonder ervaring met het afslaan van vijanden. De Europese, joodse kolonisten waren echter wel onderdeel van een politiek programma en begonnen zich ook al heel vroeg militair te organiseren. Onderwijs was een belangrijke factor, net als het introduceren van een nieuwe taal, het Nieuw Hebreeuws of Ivriet, die meteen een wig dreef tussen zionisten en Arabieren. Al in 1905 hadden de zionisten gezorgd voor een Hebreeuwse middelbare school, het Herzliya Hebreeuwse Gymnasium. Iemand van de eerste lichting was Moshe Menuhin, de vader van Yehudi, en hij herinnerde zich later vooral hoe de joodse kinderen op school geïndoctrineerd werden en elke dag ingestampt kregen dat het vaderland “goyim rein” moest worden, vrij van niet-joden dus. Het niet kunnen samenleven zoals dat wordt voorgesteld door de Israëlische nationalisten is dus niet het gevolg van een geconstateerd feit, doch integendeel het gevolg van een gerichte campagne. En dat is in al die jaren niet veranderd. Het boek van professor Nurit Peled, “Palestine in Israeli School Books” uit 2012 laat bijvoorbeeld zien hoe het onderwijs in Israël gericht is op het afzonderen en kleineren van de niet-joodse bevolking.

Noam Rotem verzucht dan ook bij het lezen van Kleins boek:

Het laat ons zien dat deze vorm van samenleven, ondanks alles wat ons is geleerd door het Israëlische onderwijssysteem, toch mogelijk is.

De nieuwe immigranten deden geen enkele poging zich aan te passen aan het leven en de gebruiken van het Midden-Oosten. Zij creëerden een beeld van de Hebreeuws sprekende tzabar (sabra) als authentieke jood, tegenover de Arabische jood.

De mythe van de tzabar werd gecreëerd door een cultuur van immigranten die zichzelf als oorspronkelijke bewoners wilden zien. Landkaarten werden opnieuw getekend en Arabische namen van plaatsen werden genegeerd of veranderd in Hebreeuwse namen. Dat gebeurde niet alleen met het oogmerk om de immigranten te veranderen in autochtonen, maar ook om aanspraak te kunnen maken op het land van hen die er eerder waren.

Tot slot

Het boek van Menachem Klein ontkracht opnieuw een van peilers van de zionistische propaganda, namelijk dat samenleven met Palestijnen niet mogelijk zou zijn. Vijf jaar geleden werd Klein een promotie onthouden, net als een collega van hem, Ariella Azoulay, die filosofie doceert. De historicus Ilan Pappe werd zelfs bedreigd en verliet Israël uiteindelijk. Nurit Peled wordt gezien als dé expert op haar vakgebied, maar wordt vaak niet uitgenodigd op congressen. En dan beperk ik me hier nog tot joodse Israëliërs. Dat is de prijs die je in Israël betaalt voor een kritische houding. Met kritisch bedoelen we in dit geval een poging om tot een fatsoenlijke samenleving te komen. Indien mythe de maatstaf blijft zullen meer en meer mensen van goede wil aan beide kanten het slachtoffer worden. De wetten om dat mogelijk te maken zijn al in de maak.

Written by altahrir

April 11, 2016 at 6:27 pm

Posted in Engelbert Luitsz

Tagged with

Het zionisme heeft een monster gebaard

leave a comment »

By Engelbert Luitsz                  ©                      (www.alexandrina.nl/?p=4415)

heksen

Heksenverbranding in Amsterdam in de 16e eeuw. Roermond maakte na 400 jaarexcuses voor dergelijke praktijken in de 17e eeuw. Het begint altijd met bijgeloof en vooroordelen, dan volgt ontmenselijking. Heksen kregen tenminste nog een proces.

In zijn column van vandaag voor Haaretz beschrijft de Israëlische journalist Gideon Levy hoe de situatie in Israël dermate is verslechterd dat er volgens hem geen weg terug meer is. Niet dat het ooit echt goed was, maar alles wijst op een “nieuwe nationale identiteit“, een situatie die “evident onomkeerbaar” is. Er is nauwelijks een tegengeluid te horen wanneer er oorlogsmisdaden worden gepleegd, kinderen worden doodgeschoten of hele families van hun land worden gejaagd. Elk “incident” is een symptoom van een dieper liggend probleem dat verbonden is met het zionistische project. De kiem van wat we nu zien gebeuren werd al in de 19e eeuw gelegd en na de Juni-oorlog van 1967 kreeg Israël ook nog eens de steun van religieus rechts dat had gewacht op een goddelijke vingerwijzing. Die vonden ze in het door de zionistische propaganda bedachte “mirakel” van de overwinning.

Doordat er geen internationale druk word uitgeoefend wordt de bevolking nauwelijks geconfronteerd met de eigen medeplichtigheid. Het culturele aspect van tribale loyaliteit zal zeker ook meespelen. Nog steeds is het zo dat je niet één individuele jood aan de schandpaal kunt nagelen wegens ontoelaatbaar gedrag, zonder dat er direct mensen opstaan die doen of daarmee alle joden worden geviseerd. Over de historische oorzaken van dat groepsdenken gaat dit stukje niet, maar het gevolg is een grote zwijgende meerderheid. Zoals een bekend citaat van Albert Einstein luidt is de wereld niet een gevaarlijke plek vanwege de slechte mensen, maar vanwege de mensen die daar niets aan doen. 

En zo ziet Levy de situatie in Israël ook:

Niet dat alle Israëliërs monsters zijn geworden. De ergsten onder hen, zij die de soldaat die een Palestijn executeerde zien als een nationale held, vormen nog geen meerderheid. Zij die “dood aan de Arabieren” denken, die ervan overtuigd zijn dat niet-joden hier niet zouden mogen wonen; zij die weten dat ze het Uitverkoren Volk zijn en zij die zeker weten dat hun heerschappij gegarandeerd is door een goddelijke belofte; zij die denken dat Palestijnen geen rechten bezitten en zij die zeker weten dat het Israëlische leger het meest morele leger ter wereld is – worden sterker en nemen met angstaanjagende snelheid in aantal toe. En niemand komt in opstand.

En wat doet de regering? Zoals gewoonlijk: alles ontkennen. Onlangs vroeg de Zweedse minister Wallström om een onafhankelijk onderzoek naar het grote aantal gedode jonge Palestijnen. Zoals te verwachten kreeg ze de wind van voren. Maar nu rommelt het zelfs bij Israëls grote steun en toeverlaat de Verenigde Staten. Senator Patrick Leahy doet een beroep op een wet die zijn naam draagt en waarin wordt bepaald dat Amerikaanse steun kan worden ingetrokken wanneer er sprake is van mensenrechtenschendingen. Het gaat dan om specifieke militaire onderdelen, niet om landen. Ook Leahy vraagt om een onderzoek om te bepalen of er misbruik gemaakt wordt van die steun.

De reactie van premier Netanyahu was weer voorspelbaar: hij belde met de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken John Kerry en verlangde dat Kerry publiekelijk zou verklaren dat Israël zich niet schuldig maakt aan buitengerechtelijke executies. Volgens hem is het natuurlijk net andersom: de executies zijn “zelfverdediging” en een jong Palestijns meisje met een schaar in haar hand is een “bloeddorstige terroriste”.

Geen onderzoek. Al het bewijsmateriaal negeren en via de V.S. proberen je wil door te drijven. Je vraagt je af hoe lang dat ze nog blijven pikken daar, maar dat vraagt men zich al zeventig jaar af. Terwijl in Israël extremistische groepen worden geprezen om hun principiële houding en mensenrechtenorganisaties als verraders worden gezien, blijft de landroof doorgaan, blijft de Gazastrook een concentratiekamp en zijn Palestijnse vissers, boeren en kinderen hun leven niet zeker. De Palestijnen hebben nog maar de beschikking over zo’n 15% van hun land volgens een recent rapport. Ook een kwart van de Gazastrook is volledig onder controle van Israël.

Ook zonder deze gefilmde executie was er meer dan genoeg reden om de exorbitante Amerikaanse steun in te trekken. De V.S. financieren hoe dan ook de bezetting en de verdrijving van het Palestijnse volk, dus ook al zou er niet een dodelijk slachtoffer zijn, dan nog is het immoreel dit regime financieel, militair en politiek de hand boven het hoofd te houden. Het is de optelsom van talloze grote en kleine misdaden die vanaf 1948 door de vingers werden gezien die uiteindelijk geleid heeft tot de arrogantie van een steeds extremistischer regime dat overal mee weg denkt te kunnen komen. En daarom, denkt ook Gideon Levy, is het nu onomkeerbaar.

Er zijn giftige zaden waarvan, als ze eenmaal geplant zijn, de ontkieming niet meer tegengegaan kan worden. Er zijn plagen die niet in toom gehouden kunnen worden. Daar zijn wij aanbeland. Wanneer de executie van een gewonde Palestijn een deugd wordt, verdwijnen alle andere deugden en vervliegt alle hoop. Er is een nieuw volk ontstaan, tussen de ultranationalisten en het rechts-religieuze kamp aan de ene kant en de onverschillige meerderheid aan de andere.

Een andere waardevolle medewerker van Haaretz, B. Michael, schreef onlangs ook een stukje over het ontluikend fascisme in Israël (In het hoofd van de ontluikende fascist). Hij beschrijft de twee “kritische stadia” die een maatschappij moet doormaken om tot “volledig, officieel fascisme” te komen.

Ten eerste is het noodzakelijk de “Ander” volledig te ontmenselijken. In het geval van de Palestijnen zien we dat dat proces al heel lang aan de gang is. Woorden als “kakkerlakken“, “beesten op twee poten“, “krokodillen” of “wilde beesten” zijn al ingeburgerd om die “Ander” te beschrijven. Alleen dan kun je iemand die hulpeloos op de grond ligt afmaken zonder gewetenswroeging. Met de punt van je laars of met een kogel uit een geweer. “Dat is het lot van de kakkerlak.

De tweede fase moet ervoor zorgen dat de slachtoffers niet als slachtoffers worden gezien, maar als legitieme doelwitten die bijna achteloos bestolen, verdreven of vermoord kunnen worden. Met superieure ironie schrijft B. Michael: “Vervelend genoeg moet ik voor het tweede stadium mijn toevlucht nemen tot een oud Duits woord: vogelfrei.

De enorme steun die de moordenaar krijgt (niet alleen van de bevolking, ook uit de hoogste kringen: de aanklacht is al gereduceerd tot doodslag!) is onderdeel van deze tweede fase. Door een held van deze man te maken wordt de deur wagenwijd opengezet naar nog meer executies en lynchpartijen. Alle Palestijnen worden zo vogelvrij verklaard en iedereen kan zich straffeloos op hen uitleven. Palestijnen worden niet langer door de wet beschermd en de daders hoeven niet bang te zijn voor “lastige vragen van de een of andere verraderlijke minderheid, wier dagen ook geteld zijn“.

Is het toeval dat ook Gideon Levy een paar Duitse woorden in zijn stukje gebruikt? Hij heeft het over “zeitgeist” en “ortgeist“, de geest van de tijd en de plaats, die maakt dat zelfs mensen die de extreme daden van het leger of kolonisten afkeuren, toch niet in staat zijn de ernst van de situatie goed in te schatten. De wereld is niet een gevaarlijke plek vanwege de slechte mensen, maar vanwege de mensen die daar niets aan doen.

Written by altahrir

April 10, 2016 at 6:59 pm

Posted in Engelbert Luitsz

Tagged with

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2,431 other followers