altahrir, news of Islam, Muslims, Arab Spring and special Palestine

A site of KhamakarPress ©

Archive for May 20th, 2011

De drie cirkels van Palestina

leave a comment »

Elke oplossing begint bij het her- en erkennen van het vraagstuk. Men kan pas aan een oplossing gaan werken vanaf het moment dat men bekend is met de vraag. Dat geldt voor alles, maar zeker in het geval van Palestina.
Voor Palestina is Hamas niet het echte probleem. Hamas is in het gat gestapt wat anderen hebben gecreëerd. Neen, Hamas heeft verkiezingen gewonnen, omdat andere partijen het lieten afweten. Hamas heeft verkiezingen gewonnen waarvan Europese waarnemers hebben aangegeven dat het ‘binnen de grenzen’ eerlijk is verlopen.
Neen, de Palestijnse broeders en zusters zitten met andere problemen, zowel lokaal, regionaal als internationaal. Het zijn drie cirkels van problemen, problemen die allemaal met elkaar verweven zijn, maar in feite afzonderlijk bekeken kunnen worden en mogelijk opgelost kunnen worden.
Natuurlijk is de relatie met Israël het grote probleem, maar het is niet het enige probleem. Laten we eens van binnenuit naar buiten kijken en zien wat we tegenkomen. Op lokaal niveau (in dit geval de Palestijnse gebieden) is het ontstaan van de aanhang van Hamas o.a. te verklaren uit de incompetentie en corruptie veroorzaakt door de Fatah fractie. Wanneer Fatah haar best had gedaan om geld niet in haar eigen zakken te laten verdwijnen, maar had besteed aan zaken die het volk nodig had, was alles anders verlopen. Zaken zoals werk, geld voor de Palestijnen, opleiding, ziekenhuizen. In plaats van Fatah deed Hamas dit werk en creëerde op deze manier een netwerk van ‘op dat moment’ loyale mensen. Hamas liet zien dat het mogelijk was, wat Fatah beloofde. Fatah had alles beloofd, echter de corruptie zat en zit diep, zelfs tot in het lagere kader. Helaas kwamen de resultaten van de verkiezingen ‘het vrije westen’ slecht uit, want Hamas had een slechte zin in haar programma van grondbeginselen staan en dat was de ‘totale vernietiging’ van Israël. Dat kan en mag natuurlijk niet. Het hypocriete westen ging snel voorbij aan uitlatingen van ene meneer Sharon, die het “jammer vond, dat de Palestijnse gebieden en met name Gaza niet konden verdwijnen in de zee.” Dit was dezelfde heer Sharon die het brein is geweest achter de Israëlische invasie van Libanon. Dezelfde heer Sharon die de Palestijnse vluchtelingenkampen Sabra en Shatila door zijn troepen liet omsingelen, zodat Libanese christenmilitie 1200 mensen kon afslachten, de militie die door Israël werd bewapend, betaald en getraind. Tevens wordt door de partij van ultraorthodoxe Joden gepleit voor ‘uitroeiing van de Arabieren.’
Naast het feit dat Israël altijd reageert met een totaal overwicht aan militair geweld, is de PR van Israël beter georganiseerd dan die van de Palestijnen. Hierdoor kan Israël met gemak teruggrijpen naar de Holocaust. Natuurlijk er zijn wrede en verschrikkelijke dingen gebeurd in de Tweede Wereldoorlog, dat kan en mag niemand ontkennen. Maar om deze zaak steeds weer aan te grijpen in de hedendaagse politiek, gaat me toch wat te ver. Wat doet Israël dan zelf hieraan? Ze bouwt de grootste ‘open gevangenis’ van de wereld door een muur om Gaza te plaatsen, zorgt dat Palestijnen er niet in of uit kunnen, houden gebieden bezet, etc. etc. Voorheen was iemand die optrad tegen de bezetter een held, vandaag de dag wordt die bestempeld als een terrorist. En waarom? Omdat een of andere cowboy een natte droom had en plots met de ‘As van het kwaad’ op de proppen kwam. Hij vergat alleen zichzelf als spil van de As te zien. In de laatste jaren lapte Israël bijna alle VN-resoluties aan zijn militaire laars en ging door met waar het mee bezig was: zich aan het westen te tonen als groot militair vorst, daarbij gesteund door Amerika en Europese regeringsleiders. Een Arabisch land mag geen wapens hebben en al helemaal geen nucleaire wapens, maar ondertussen blijven we maar miljarden Euro’s pompen in het Israëlisch Militair Complex.
Maar misschien is het grootste probleem de Islamitische loyaliteit van het koningshuis van Saoudi Arabie. Het land dat meestal spreekt met meerdere tongen, vriendjes wil blijven met Amerika en dus met Israël, in het binnenland wat meebeweegt met de woede van het volk, dat niet echt mag demonstreren, geld stopt in dit en in dat en een aalmoes schenkt aan de Palestijnse broeders en zusters.
Een belangrijk gegeven is dat in Saoudi Arabie de voor de Moslims belangrijke plaatsen Mekka en Medina zijn gevestigd. Jaarlijks gaan miljoenen Moslims op bedevaart naar deze plaatsen. Plaatsen die liggen in een land dat geen openlijk partij kiest voor de Palestijnen in de kwestie met Israël, maar ondertussen wel aan het riempje ligt van de Amerikanen en dus Israël. Zou het niet handig zijn geweest als Saoudi Arabie het voortouw zou nemen voor een echte Arabische Unie, die opkomt voor elk aangesloten land of individuele organisatie of houden alle Arabische dictators de ontwikkelingen tegen van hun landen? Houden deze dictators hun volk maar ‘dom’ en vullen ze ondertussen hun Europese rekeningen? Wanneer neemt een Arabisch land het voortouw en komt op voor de Palestijnse broeders en zusters?
Het is jammer dat we in Europa niet de mentaliteit hebben om een schoen te werpen naar een persoon als we willen aangeven dat we geen respect hebben voor die persoon, want anders was ik vandaag al weer drie schoenen kwijt geweest. (Marrakech, 16 maart 2009).

Written by altahrir

May 20, 2011 at 10:10 pm

Posted in Opinion

Tagged with ,

Portret van Bülent Yildirim, leider van de Turkse IHH en zijn rol in het ‘Free Gaza’ konvooi

leave a comment »

Portret van een van de centrale figuren achter de ‘Free Gaza Flotilla’.
Eerder berichtten de IDF en de Jerusalem Post al over radikale uitspraken van Yilderim:
Bolant Yilderim, the chairman of the IHH, a Turkish based pro-Palestinian organization that is spearheading the Gaza flotilla, delivered a radical speech at the ceremony to the applause of Turkish politicians and radical Islamic activists. “Israel behaves like Hitler did towards the Jews. Hitler built concentration camps in Germany, and today the Zionist entity is building concentration camps in Palestine,” said Chairman Yilderim.
RP
————–

Intelligence and Terrorism Information Center
June 22, 2010
Portrait of Bülent Yildirim, leader of the radical Islamic Turkish IHH and his central role in preparing the aid convoy and violent confrontation with the IDF
www.terrorism-info.org.il/malam_multimedia/English/eng_n/html/ipc_099.htmOverview
1. Bülent Fahmi Yildirim, 44, was born in Erzurum, Turkey, and studied law at Istanbul University. Today he lives in Istanbul and practices law. He is married and has four children. In 1995 the events in Bosnia and Herzegovina prompted him to help found IHH with the primary intention of providing humanitarian assistance to the battle zones.1 He eventually came to lead the organization. In the past IHH has been involved in providing logistic support for global jihad and terrorist networks in the Middle East and beyond. Bülent Yildirim’s name was also mentioned in the past as providing support for the global jihad.

2. A study carried out by an American expert named Evan Kohlman examined the links between IHH and the global jihad. It indicated, among other things, that in the mid-90s Bülent Yildirim was involved in recruiting ex-military personnel and sending them to battle zones in Muslim countries to gain experience (Page 11 of the study). Between 2002 and 2004 Bülent Yildirim played a key role in inciting Turkish Muslims to anti-Americanism in the issue of the war in Iraq (Page 12 of the study).2
3. Bülent Yildirim is firmly attached to the Islamic regime of Erdogan, who was involved in IHH preparations for the flotilla. During the voyage Bülent Yildirim was on board the Mavi Marmara and played a key role in directing the IHH operatives’ preparations for a violent confrontation with the IDF and in inciting them to violence with fiery speeches. He also ordered the operatives not to allow IDF soldiers on board the ship and to throw those who managed to board into the sea.
Yildirim’s role in organizing the flotilla
4. Bülent Yildirim was the moving spirit behind the last flotilla and the most senior figure to accompany it on its journey. It began with purchasing the ship, organizing contributions and drawing up a list of passengers. Organizing the flotilla necessitated a long series of preparations and a vast organizational system which maintained contact with hundreds of organizations and operatives around the globe, most of them affiliated with radical Islam and the Muslim Brotherhood, and some of them pro-Palestinian from Western relief organizations.
5. It was not the first time Yildirim was involved in support for the Gaza Strip. In January 2010 he was responsible for organizing the Turkish section of the Viva Palestina convoy organized in London by a former British MP, the pro-Palestinian George Galloway. The Egyptians stopped the convoy and did not let most of its participants enter the Gaza Strip, and only some of them succeeded in reaching it.
6. Yildirim has very close ties with the highest echelons of the Turkish government, especially Tayyip Erdogan, who gave the government’s blessing to the flotilla and according to all accounts helped organize it. Additional evidence for the ties were found in a letter in one of the lap top computers on board the Mavi Marmara. It was written by Bülent Yildirim to Turkish President Abdullah Gül and requested the release of IHH operative Izzam Shahin from an Israeli jail.3
Yildirim’s ties with Hamas
7. IHH, headed by Bülent Yildirim, has close ties with Hamas and also provides it with funding. To further its activity with Hamas it established a branch in the Gaza Strip headed by IHH operative Muhammad Kaya. In January 2009 Bülent Yildirim met with Khaled Mashaal, head of the Hamas political bureau in Damascus.  Mashaal thanked him for his organization’s support for Hamas.
8. In February 2009, after Operation Cast Lead, Yildirim visited the Gaza Strip and met with Ismail Haniya, head of the de facto Hamas administration. During his visit he attended a rally in the Gaza Strip in support of Turkish Prime Minister Erdogan, who criticized Operation Cast Lead at the Davos Convention.
9. Yildirim visited the Gaza Strip again in  January 2010 as part of the Viva Palestina convoy. During his visit he met with Ismail Haniya. Haniya gave Yildirim a letter for Turkish Prime Minister Tayyip Erdogan, inviting him to visit the Gaza Strip. At the meeting Yildirim stated that he intended to visit the Gaza Strip again with ships to render the “siege” superfluous (www.worldbulletin.net, January 7, 2010). At the end of January 2010 Muhammad Sawalha, a senior Hamas and Muslim Brotherhood activist in Britain, announced his intention to send another aid convoy to the Gaza Strip by sea to confront Israel and not Egypt (having learned the lesson of the Viva Palestina affair).Preparations for the flotilla
10. Senior IHH personnel dealt with the practical preparations for the flotilla, in our assessment with the coordination and collaboration of senior figures in the Turkish government. Apparently most of the practical coordination and logistical preparations were carried out by Yavus Dede, Yildirim’s deputy, and not by Yildirim himself. The preparations included purchasing the passenger ship Mavi Marmara and two cargo ships, in our assessment with the support and funding of the Turkish government.

11. On the eve of the flotilla’s sailing, Bülent Yildirim often delivered fiery speeches about the activists’ determination to reach the Gaza Strip, which included propaganda attacks on Israel (See Appendix). At the same time IHH operatives made practical preparations for the violent confrontation with the IDF which were kept secret from the other participants in the flotilla’s “coalition.” On May 16, 2010, about two weeks before the ships set sail, a meeting was held in Istanbul attended by representatives of the “coalition” of the six groups and organizations which had organized the flotilla. At that meeting IHH was represented by Yildirim’s deputy, Yavuz Dede, not Yildirim himself.
12. As opposed to the hard core of IHH operatives who boarded the ship in Istanbul, Yildirim boarded in Antalya with other senior IHH figures and most of the flotilla’s activists.
Briefing the operatives and fiery speeches made by Bülent Yildirim during the voyage
13. During the voyage itself Bülent Yildirim had practical control of the Mavi Marmara and in fact of the entire flotilla. He prepared the operatives for battle, briefed them before the confrontation and ordered them to fight the IDF soldiers. In our assessment he was in continuous contact with the organization’s land command, where his deputy was in charge (and possibly with representatives of other organizations).
14. Evidence photographed aboard the Mavi Marmara documenting the voyage shows that a group of IHH operatives headed by Bülent Yildirim was the dominant factor controlling everything that occurred on board. The operatives all wore vests with stickers identifying them as “crew,” which apparently enabled them to pass freely throughout the ship (while the movements of the ordinary passengers were limited). Most of the time the operatives were on the upper deck.
15. Bülent Yildirim and other senior IHH figures apparently kept to a designated area guarded by two IHH operatives in the media situation room on the lower deck. The area contained an editing room and the ship’s computer security cameras. When the IDF soldiers entered the area they found large sums of money scattered around.
16. During the voyage the activists aboard the Mavi Marmara, especially the hard core of IHH operatives, received ideological and religious indoctrination from Bülent Yildirim and other Islamists, such as Arab Israeli sheikh Ra’ed Salah and Egyptian Dr. al-Baltagi, a Muslim Brotherhood representative in the Egyptian Parliament.
17. A video found on board, apparently taken by one of the photographers documenting the events on the upper deck, shows a meeting of operatives (most likely the IHH hard core operatives). The meeting was held during the day, apparently close to the time of the confrontation. The main speaker was Bülent Yildirim, who incited his audience and encouraged them for a possible confrontation with IDF forces. He stated that if Israel lowered commandos onto the ship the operatives should throw them down and humiliate Israel before the eyes of the entire world.4
18. During the voyage Bülent Yildirim was frequently interviewed by the media. In one interview he was photographed holding a small child. When asked about possible violence with Israel he said that the youngest passenger aboard the ship was one year old and that there were people in their 80s. He added that although their resistance would be non-violent, they would not allow Israeli soldiers to board the ship (IHH official website, May 29, 2010).  The flotilla’s organizers wanted the confrontation with the Israeli Navy to take place during the day so that the media could document it and transmit it to the international media (Al-Jazeera TV, May 29; interview with the IHH’s open channel, May 30, 2010).The last briefing before the confrontation with IDF forces

19. In the hours before the IDF takeover of the ship Yildirim conducted preparations for the confrontation. Two hours before it (and after the Israeli Navy had hailed the ships) a kind of media situation room was set up. In addition, Bülent Yildirim briefed the hard core operatives who were supposed to confront the IDF on the upper deck. He instructed them to make a human chain and throw the soldiers back into the sea with chairs and iron bars. According to statements from IDF soldiers and visual material seized on board the Mavi Marmara, in practice the instructions were followed.
Yildirim questioned in Israel
20. During the takeover of the ship Bülent Yildirim was detained by IDF forces, brought to Israel, questioned, released (along with the other passengers) and sent back to Turkey. Under questioning he denied that the operatives had been organized for violence and that weapons had been prepared. He said that if there had been violence on the part of the passengers it was spontaneous and made use only of “available objects” (the vast amount of evidence in Israeli possession unequivocally proves that the version provided by Yildirim is not true).
Yildirim’s statements after returning to Istanbul
21. As opposed to what he said during questioning, interviewed after his return to Turkey he did not contradict the fact that he and his men had used violence in dealing with the IDF soldiers and he even had a “legal” explanation. On June 4, 2010, the Turkish newspaper Zaman wrote that when Yildirim returned to Turkey he told newspapermen at the Ataturk airport in Istanbul that the Israeli investigators had asked him if he and his men had attacked the soldiers with iron bars and axes. He said that “we did what we did in self-defense,” adding that “first our comrades neutralized ten soldiers. Yes, we took their guns away from them. You are considered legally innocent if you take a weapon away from someone who attacks you.” He also said that they threw the guns they took from the soldiers into the sea (Todayzaman.com, June 4, 2010).
Appendix

Selected remarks by Bülent Yildirim (to the media and to IHH operatives aboard the Mavi Marmara)
1. The flotilla would be a “test” for Israel. He said that if Israel opposed it, it would be considered “a declaration of war” on the countries to which the activists on board belonged (Press conference in Istanbul, April 7, 2010).
2. He advised Israel to take care in conducting the crisis. If Israel prevented the activity of the ship, it would remain isolated in the world and harm itself (Yildirim to Israel at the sailing of the Mavi Marmara from Antalya, May 23, 2010).
3. “We are determined to enter Gaza, regardless of what happens” (During a press conference in Antalya before the ships set sail).
4. He said that children were brought aboard to prevent Israel from attacking the ship. He added that the organizers of the flotilla were in no hurry to set sail and were waiting for the right time, and perhaps in the meantime Israel “would begin thinking logically” (Interview aboard the ship, May 30, 2010).
5. “Form a human chain and throw the IDF soldiers back into the sea using chairs and iron bars” (Briefing the operatives on the upper deck before the IDF took control of the ship).
6. “The time before morning,” he said, “will be a war of nerves. There are passengers from more than 50 countries aboard, and if we are stopped the honor of 50 countries will be sullied. We want the entrance of the Israeli embassies in Istanbul and Ankara locked, and we will protect themselves on board the ship. We know there is a price and we are willing to pay it. We will not retreat one step. Israel is acting like a  pirate in international waters. Will the world look on from the side?” (Press conference held during preparations for the confrontation with the IDF).
7. In a speech held during the voyage he said the following about Israel: “They are so weak that for the past four or five days they have been making propaganda against us and our flotilla. They see themselves as governing, but in reality they do not. Now they say that they will send the fleet [against us], that they will send in their commando and we tell them, if you send in the commando, we will throw you down from here and you will be humiliated before the whole world.” (From a video found aboard the Mavi Marmara).

========
1 The organization was actually founded in 1992 but was officially registered in 1995.
2 See http://www.diis.dk/graphics/Publications/WP2006/DIIS%20WP%202006-7.web.pdf.
3 Izat  Shahin is an IHH operative who was sent to establish an IHH branch in Judea and Samaria. His main activity  was transferring funds to Hamas “charitable societies.” He was detained for questioning in April 2010 and later deported at an official Turkish request.
4  For further information see the June 10, 2010 bulletin, “IHH Leader and Other Islamist Activists Incite Passengers to Violence Aboard the Mavi Marmara” at
http://www.terrorism-info.org.il/malam_multimedia/English/eng_n/pdf/ipc_e097.pdf.

(israel-palestijnen.blogspot.com / 20.05.2011)

Written by altahrir

May 20, 2011 at 10:06 pm

Posted in Opinion others

Tagged with

World backs Obama Palestinian plan as Israel digs in heels

leave a comment »

US President Barack Obama meets with Israeli Prime Minister Benjamin
Netanyahu in the Oval Office of the White House in Washington, DC. Netanyahu
bluntly told President Barack Obama Friday that Israel could not accept his call
to return to its “indefensible” 1967 borders to forge peace with the Palestinians.
[AFP/Jim Watson]
PARIS (AFP) — Key global players Friday backed US President Barack Obama’s call for a Palestinian state including land lost in the 1967 war as Israel insisted there could be no return to “indefensible” borders.

As Obama’s vision was welcomed by the European Union, the United Nations, Russia, the Palestinians and parts of the Arab world, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu bluntly rejected it as “unrealistic”.

“While Israel is prepared to make generous compromises for peace it cannot go back to the 1967 lines because these lines are indefensible,” Netanyahu said as the world called for an urgent resolution of the conflict.

“The only peace that will endure is one that is based on reality, on unshakeable facts. I think for there to be peace, the Palestinians will have to accept some basic realities,” a grim-faced Netanyahu said in a dramatic Oval Office appearance after two hours of talks with Obama.

This prompted President Mahmoud Abbas to urge Obama to press Netanyahu to accept a Palestinian state based on 1967 borders.

“We call on President Obama and the Mideast Quartet to pressure Netanyahu to accept the 1967 borders,” Abbas’ spokesman Nabil Abu Rudeina said in Ramallah.

“Netanyahu’s position is an official rejection of Mr Obama’s initiative, of international legitimacy and of international law.”

The diplomatic Quartet on the Middle East, which includes the European Union, the United Nations, the United States and Russia, expressed “strong support” for Obama’s statement that a Palestinian state should include land that Israel has occupied since the 1967 war.

“The Quartet agrees that moving forward on the basis of territory and security provides a foundation for Israelis and Palestinians to reach a final resolution of the conflict through serious and substantive negotiations and mutual agreement on all core issues,” it said.

“The Quartet reiterates its strong appeal to the parties to overcome the current obstacles and resume direct bilateral negotiations without delay or preconditions.”

European nations in particular have sought to relaunch the peace process using the Quartet, which set out a roadmap to peace under a land-for-security deal.

Israel would have to give up territory, while all Palestinian factions, notably the Hamas rulers in Gaza, would have to recognize Israel’s right to exist and end violence.

EU foreign policy chief Catherine Ashton “warmly welcomes President Obama’s confirmation that the borders of Israel and Palestine should be based on the 1967 lines,” a spokeswoman said.

German Chancellor Angela Merkel said Obama’s speech was “a very important message for the Middle East peace process” and the proposal “a good path that both sides should consider”.

In London, British Foreign Secretary William Hague said he supported Obama’s “clear message that the borders of Israel and Palestine should be based on the 1967 lines with mutually agreed swaps.”

“The scale of the challenge is unprecedented and our response must match the aspirations of people across the region,” he said as France, Sweden and Poland also backed Obama’s statement.

In the Arab world, Jordan hailed the American president who it said “for the first time clearly spoke of his vision for the establishment of a Palestinian state based on 1967 borders and which must enjoy autonomy.”

Lebanese prime minister-designate Najib Mikati said Obama’s speech made no mention of Palestinian refugees’ right to return — a key concern for his country which is estimated to host up to 400,000 Palestinian refugees.

Syria’s official SANA news agency said Obama’s speech offered nothing new but “reaffirmed the deep-rooted and unwavering support for Israel’s security.”

Alone in outright condemnation, Iran slammed Obama’s statement as a sign of “despair”.

“The despair, contradictions and lies are visible in the speech by Mr Obama and his support for the Jewish state clearly shows the racist nature of US policy,” said Saeed Jalili from the Supreme National Security Council, the body which sets Iran’s national security policy.

Jalili insisted that “all the land belongs to the Palestinians … this is what the region demands and we will accept nothing less.”

Iran does not recognise Israel’s right to exist.

(www.maannews.net / 20.05.2011)

Written by altahrir

May 20, 2011 at 9:48 pm

Posted in Revolution Palestine

Tagged with ,

The two swift changes in foreign policy that signal a new Egypt

leave a comment »

Egypt has shown independence from the US by improving relations with Iran and changing its approach to Palestine.

Egyptians demonstrators outside the Israeli embassy

Egyptians wave Palestinian flags at a ‘Nakba day’ demonstration outside the Israeli embassy in Cairo.

Egypt faces many uncertainties after the revolution, but two surprisingly swift changes in its foreign policy have demonstrated that the post-Mubarak era may produce change for the wider region too.

The foreign minister, Nabil al-Araby, has already overseen significant and assertive shifts on the Palestinian question as well as an easing of decades of tensions with Iran. Both moves signalled greater independence from the US, which gives Egypt $1.3bn in annual aid – more than any other country except Israel.

Egypt’s brokering of a long-awaited reconciliation agreement between Fatah and Hamas is the most eyecatching of the innovations, and one which could prove a game-changer for the region’s most intractable conflict. The Palestinian factions had their own domestic reasons for signing, but Cairo was still able to take the credit.

Nabil Fahmy, a former ambassador to Washington who is also tipped as a likely Araby successor, insists the country’s goals remain the same. “While our actions may change, our fundamental objective will not,” he told the Guardian. “We still want a comprehensive peace in the Middle East, but how we get there will change. There is a shift, but no contradiction.”

Araby was the first Egyptian foreign minister without a picture of a king or a president in his office – one reason why public opinion has been more closely factored into his diplomacy. He looks likely to remain influential in future.

Up to a point: a recent Pew study showed 54% of Egyptians want to see the 1979 peace treaty with Israel annulled, though the armed forces council made clear from the start that the treaty would be respected along with other international obligations. Mass demonstrations outside the Israeli embassy to mark “Nakba day” last weekend – broken up by the security forces – underlined the domestic sensitivity of the issue. Diplomats say Egypt wants to re-negotiate the agreed limits on military deployments in Sinai.

The strategic shift is away from the old assumption behind Sadat’s groundbreaking deal: that Egypt could go it alone with what was excoriated as a “separate peace”, and abandon the Palestinians.

Hence the importance of Egypt’s decision, so far only in principle, to reopen its Rafah border with the Gaza Strip to normal traffic – its way of easing the humanitarian plight of the 1.5 million Palestinians living under Hamas rule since 2007.

Freedom of movement between Egypt and Gaza would have huge implications, for Palestinians needing medical care as well as trade opportunities and a possible revival of the economy.

Rafah will not, warned Fahmy, ever be “a Schengen border” (the EU’s passport-free travel area) because security considerations remain. But it will remove the sense that Cairo is complicit in the Israeli siege – a position Araby described as “shameful”.

The détente with Iran is no less striking. Araby talked of opening “a new page” after years of ill-tempered exchanges over Iran’s refusal to remove a Tehran mural hailing the “martyr” Khaled el-Islambouli, Sadat’s assassin. Iran’s resentment dates back to 1979 when Sadat gave sanctuary to the shah and made peace with Israel.

The thaw has angered Gulf hawks Saudi Arabia and the United Arab Emirates, who were dismayed by Mubarak’s overthrow and worry that a loyal US ally has been abandoned. Araby smartly rebuffed Israeli criticism by pointing out that it did not object that Turkey and Germany had diplomatic relations with Tehran.

Alarm bells rang in February when the Egyptian military allowed two Iranian warships to pass through the Suez canal despite objections from Israel and the US.

The contrast with the old regime is striking since Mubarak always made great play of his hostility to Iran and was quick to blame its Lebanese ally, Hezbollah, for acting against Egyptian security – even if the evidence seemed dubious.

The view in Cairo is that foreign policy is once again becoming the preserve of the foreign ministry after years in which it was run by the president and his intelligence service under General Omar Suleiman.

Suleiman’s successor, Murad Mowafi, who helped seal the Hamas-Fatah deal, also paid an early visit to Damascus, prompting expressions of alarm from the US.

Overall, the hope is that Egypt will regain the regional clout it lost in recent years due to its subservience to the US – though the relationship with Washington remains vitally important, especially for the military.

“Egypt was very weak and very corrupt,” said Osama Ghazali Harb, leader of the Democratic Front party. “But when you have a democratic Egypt and a confident government it can return to its proper place.”

Anxiety about Egypt’s new diplomatic style is overstated, Fahmy suggested: “Everything we are saying vocally now we have said privately before.”

(www.guardian.co.uk / 20.05.2011)

Written by altahrir

May 20, 2011 at 9:45 pm

Posted in Revolution Egypt

Tagged with

New settler homes in eastern Jerusalem

with one comment

AN Israeli government committee overnight approved the construction of more than 1500 settler homes in east Jerusalem, as Israel’s premier prepared to leave for talks in Washington, an NGO said.

A spokeswoman for the Ir Amim non-governmental organisation, which calls for Palestinians and Israelis to share Jerusalem, confirmed that the interior ministry planning committee gave final approval for the project.

The decision authorises construction of 620 homes in the settlement neighbourhood of Pisgat Zeev, and another 900 in a second settlement neighbourhood, Har Homa.

The committee hearing took place just hours before Prime Minister Benjamin Netanyahu was due to fly to Washington, where he is to meet US President Barack Obama in the White House tomorrow and make a keynote address to both houses of Congress next week.

In March 2010, the interior ministry announced a plan to build 1600 settler homes in Ramat Shlomo, an Orthodox Jewish neighbourhood in east Jerusalem.

e announcement came as US Vice President Joe Biden visited Israel, provoking fierce American opposition and souring relations with Washington for months.

The United States opposes Jewish settlement on land the Palestinians claim for their state, calling it “an obstacle to peace”.

Ir Amim spokeswoman Orly Noi said that her group had lodged formal objections to the Har Homa plan, which she said would have a particularly serious impact on Jerusalem’s southeastern boundary with the West Bank.

“On Har Homa, the objection is from us, on political grounds,” she said. “The planned construction will extend it… in the direction of Bethlehem, creating really significant changes.”

Arab east Jerusalem was captured by Israel with the rest of the West Bank in the 1967 Six Day War and later annexed in a move not recognised by the international community.

Israel considers both east and west Jerusalem to be its “eternal, indivisible” capital, a view restated by Mr Netanyahu on Monday in a speech to the Israeli parliament.

It does not view construction in the east to be settlement activity and some 180,000 Israelis live in east Jerusalem amid nearly 270,000 Palestinians.

The Palestinians, however, believe east Jerusalem should be the capital of their future state and are fiercely opposed to the extension of Israeli control over the sector.

The issue of settlement construction has snarled peace talks, with Israel refusing to extend a building ban that expired in late September 2010, shortly after direct peace talks between Israel and the Palestinians restarted.

Israel refused to renew the ban and the Palestinians have said they will not hold negotiations while settlements are being built on land they want for a future state.

(www.heraldsun.com.au / 20.05.2011)

Written by altahrir

May 20, 2011 at 9:17 pm

Posted in Politics

Tagged with

EU: Geen sloop Palestijnse huizen meer

leave a comment »

JERUZALEM –  Israël moet stoppen met het slopen van Palestijnse huizen in Oost-Jeruzalem en andere bezette Palestijnse gebieden. Dit heeft de eurocommissaris voor humanitaire hulp, Kristalina Georgieva, zondag gezegd na een bezoek aan het getroffen gebied.

De Bulgaarse herinnerde eraan dat een bezettingsmacht volgens het internationale humanitaire oorlogsrecht niet het recht heeft om de burgerbevolking in bezet gebied van huis en haard te verdrijven.

Volgens cijfers van de EU dreigen alleen al in Oost-Jeruzalem zo’n 60.000 Palestijnen hun huis te verliezen. Israël brengt regelmatig naar voren dat er geen bouwvergunning is of dat op de plek eerder een Joods huis heeft gestaan. Volgens critici probeert Israël zoveel mogelijk Arabieren uit Jeruzalem weg te pesten.

Georgieva verklaarde dat de EU Palestijnen die hun huis dreigen te verliezen, helpt met rechtsbijstand, geld en psychologische steun.

(www.telegraaf.nl / 20.11.2011)

Written by altahrir

May 20, 2011 at 8:54 pm

Posted in Politics

Tagged with ,

Palestina: de impact van de nederzettingen op de plaatselijke bevolking

leave a comment »

De Jordaanvallei is een belangrijk landbouwgebied, maar ook één van de gebieden waar de Israëlische bezettingspolitiek het meest openlijk zichtbaar is. De Israëlische nederzettingen zijn economisch heel afhankelijk van de export. Agrexco exporteert voor 85 procent naar Europa. Deze export stoppen is bijgevolg een instrument om schendingen van het internationaal humanitair recht te stoppen.
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -
  • DeWereldMorgen.be -

Verspreid over de hele Jordaanvallei zijn Israëlische nederzettingen ingeplant op gronden die aan Palestijnen werden ontnomen. Zij produceren groenten, fruit (meloenen, druiven, dadels, …), olijven, kruiden en ook bloemen. Een voorbeeld van bloemenkweek op gestolen land konden we vinden bij de nederzetting Massu’a.

De nederzetting Massu’a ligt grotendeels op een voormalig vluchtelingenkamp. Dit vluchtelingenkamp ontstond in 1948 en werd bewoond door Palestijnen die uit het huidige Israël verjaagd werden.

Meer land ingepikt

In 1967 werd dit kamp met de grond gelijk gemaakt en werden de bewoners opnieuw verjaagd. Op dit terrein werd enkele jaren later de Israëlische nederzetting Massu’a gevestigd. Deze nederzetting is steeds blijven uitbreiden en heeft stelselmatig meer land ingepikt van Palestijnse landbouwers, grotendeels van het nabijgelegen dorp Al Jiftlik.

Vlakbij de nederzetting Massu’a zijn enkele kleurrijke percelen met bloemen te vinden. Het zijn ook de meest recent ingepikte stukken land. De grond werd 2 jaar geleden afgenomen van haar Palestijnse gebruikers, het bedoeïnendorp Abu Al Ajaj. Het stuk ernaast, beplant met druiven, werd in 2004 ingepalmd.

Waar nu bloemen gekweekt worden, stonden voordien schapenstallen en de opslag van dierenvoeding. In juli 2008 kwamen de kolonisten de schapenkweker vertellen zijn boeltje te pakken en het land aan hen te geven. Op de vraag van zijn advocaat waarom hij hieraan toegaf, gaf hij als antwoord dat de kolonist een geweer op zijn hoofd had gericht en het Israëlische leger ter versterking had meegebracht. De Israëlische militaire rechtbanken weigerde zijn klacht tegen deze landroof te behandelen.

En deze landroof gaat nog steeds door. Naast de recent ingepikte bloemenpercelen willen de kolonisten opnieuw een bijkomend stuk grond inpikken. Op 22 oktober 2010 deden ze een eerste poging om een groot stuk land te confisceren en voor hun gebruik te omheinen.

Bedoeïnen laten dit niet zomaar gebeuren

Ook dit stuk is in gebruik voor veeteelt door bedoeïnen van Abu Al Ajaj. Deze uitbreiding zou ook tot gevolg hebben dat hun doorgang naar de hoofdweg door de Jordaanvallei wordt afgesloten. Ditmaal lieten de bedoeïnen dit niet zomaar gebeuren, wat resulteerde in gewelddadiger pogingen de dagen erna, ondersteund door het Israëlische leger. (1)

De bedoeïnen hadden ook juridische stappen ondernomen en de Israëlische rechtbank beval een voorlopige bevriezing van de situatie. Dit werd door de kolonisten gerespecteerd, maar ondertussen kreeg Abu Al Ajaj een reeks andere pesterijen te verduren.

Afbraakbevelen voor een reeks stallen en woningen werden afgeleverd en op 24 november kwam het Israëlische leger met 2 bulldozers en 200 soldaten ‘s ochtends vroeg deze stallen afbreken.

Zonder waarschuwing, wat betekent dat de stallen met de kudde erin gebulldozerd werd. Toen de eigenaar tussenbeide kwam, werd hij in elkaar geslagen door de soldaten. Twee van zijn zonen, die hun vader wilden beschermen, werden gearresteerd en in een Israëlische gevangenis opgesloten. De schade voor de bedoeïnengemeenschap wordt geraamd op 25000 euro. Bekijk hier de videobeelden van de vernietiging van huizen.

Dit is slechts één voorbeeld van het dagelijks gevecht dat de lokale Palestijnse bevolking moet leveren om zich staande te houden tegen de Israëlische bezetting. Deze Israëlische bezetter helpt enerzijds de kolonisten in het monopoliseren van land en water, en doet aan een langzame uitdrijvingspolitiek door het leven van de Palestijnse bevolking onmogelijk te maken.

Illegaal in eigen leefomgeving

Deze Palestijnse bevolking is illegaal gemaakt in haar eigen leefomgeving. Bouwvergunningen zijn onmogelijk te krijgen, zodat elke nieuwe woning illegaal gebouwd wordt en het risico loopt afgebroken te worden. Het grootste deel van de Jordaanvallei is tot militair trainingsgebied verklaard, waarmee ook de bewoning illegaal is gemaakt.

Overal in de Palestijnse dorpen zie je betonblokken langs de weg met een waarschuwing “Schietterrein. Verboden toegang”. Op deze manier krijgt de bezettingspolitiek een juridisch kleedje. Bewoners krijgen afbraakbevelen voor hun woningen, die ook regelmatig worden uitgevoerd.

Zo is het dorp Al Farasiya in 2010 twee keer volledig afgebroken. De reactie van de Palestijnse bevolking is alles elke keer opnieuw op te bouwen, met als resultaat dat de Palestijnse bewoning in het gebied steeds meer in sloppen en tentwoningen gebeurt.

In onleefbare delen opgedeeld

Op deze manier wordt Palestijnse bewoning in de Jordaanvallei bijna onmogelijk gemaakt, tenzij op de kleine stukjes die onder Palestijnse controle staan. De Oslo-akkoorden organiseerden een overgangssituatie waarbij de bezette gebieden onderverdeeld werden in een zone A (volledig onder Palestijnse controle), zone B (onder Palestijns civiel bestuur, maar onder Israëlische militaire controle) en zone C (volledig onder Israëlische militaire controle). Dit was bedoeld als tussenoplossing, waarna een akkoord over een definitieve regeling zou worden onderhandeld.

Het is duidelijk dat Israël een heel andere definitieve regeling voor ogen heeft dan de Palestijnen. Namelijk de Palestijnen samendrijven in kleine gebieden, een beetje te vergelijken met de thuislanden onder het apartheidsregime in Zuid-Afrika of de Indianenreservaten in de VS.

De Jordaanvallei staat voor bijna 95 procent als ‘gebied C’ onder Israëlische controle. Jericho en het gebied errond vormen A-gebied en beslaat 3,5 procent van de Jordaanvallei. Voorts is er nog 2 procent grond als gebied B, verspreid over enkele dorpen in de Jordaanvallei.

Dit gebied B bestaat uit overbevolkte dorpen zonder ruimte om aan landbouw te doen, waardoor als landarbeider op de Israëlische nederzettingen te werken de enige manier is om een inkomen te verwerven. Deze B-gebieden beslaan in totaal 50 km², terwijl de hele Jordaanvallei ongeveer 2.400 km² of 28 procent van de Westelijke Jordaanoever beslaat.

Landschap van afgebroken woningen

De Israëlische bezettingspolitiek is erop gericht het leven buiten deze B-gebieden onmogelijk te maken en de Palestijnen in deze B-gebieden samen te drijven of de Jordaanvallei te doen verlaten.

In het dorp Faza’el konden we vaststellen dat de grens tussen B- en C-gebied scherp afgelijnd is. Eenmaal gebied C verandert de weg en de bewoning ernaast in een landschap van puin van afgebroken woningen met daarop de heropgebouwde sloppen. Faza’el ligt vlakbij de nederzetting Tomer waar het gros van de bevolking werkt, ook hier deels in de bloementeelt.

Het tweede uitdrijvingsmechanisme loopt via de controle over het water. De Jordaanvallei heeft grote grondwatervoorraden. Irrigatie betekent hier het verschil tussen woestijn of vruchtbaar groen land. Maar de Palestijnse bevolking krijgt geen toegang tot de watervoorraden. Pompen worden afgebroken of geconfisceerd.

Bedoeïnendorpen mogen hun kuddes niet eens laten drinken van langsstromende beken. In het dorp Ein El Hilwe komen de kolonisten uit de vlakbij gelegen, op geconfisceerd land gevestigde, nederzetting Maskiyot de dorpelingen het gebruik van water uit een beek verhinderen.

Strijd om land en waterbronnen

Wanneer een kudde toch van een beek drinkt, dan dreigen boetes. Overal wordt het water weggepompt naar opslagreservoirs voor de nederzettingen. Resultaat: de 9.000 inwoners van de Israëlische nederzettingen gebruiken per hoofd 6 keer meer water dan de 58.000 Palestijnse inwoners. De Palestijnen moeten dit water tegen veel hogere prijzen kopen van de Israëlische watermaatschappij Mekorot. Op een rendabele manier aan landbouw doen, wordt op die wijze heel moeilijk.

Voor 1967 kende de Jordaanvallei meer dan 300.000 inwoners. De vallei biedt dus ruimte voor heel wat meer inwoners, tenminste wanneer die het leven niet onmogelijk gemaakt wordt. Het Israëlisch leger verdrijft de Palestijnen niet meer op grote schaal zoals in 1948 uit het huidige Israel en in 1967 uit de Jordaanvallei. Maar de bezetting komt ook nu nog neer op een langzame etnische zuivering, en is volledig in strijd met het internationaal humanitair recht.

Het kopen van bloemen of andere landbouwproducten uit de Jordaanvallei komt neer op het financieel steunen van deze uitdrijving. De Israëlische nederzettingen zijn economisch heel afhankelijk van de export. En Agrexco exporteert voor 85 procent naar Europa. Deze export stoppen is bijgevolg een instrument om schendingen van het internationaal humanitair recht te stoppen.

(www.dewereldmorgen.be / 20.05.2011)

Written by altahrir

May 20, 2011 at 8:50 pm

Posted in Revolution Palestine

Tagged with ,

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,110 other followers